
ქართული კერამიკა: როგორ გვაკავშირებს თიხა მიწასთან და ტრადიციებთან
არის რაღაც ძალიან უბრალო და ამავე დროს განსაკუთრებული, როცა თიხას ეხები. სანამ იგი ქვევრი, დოქი ან ფიალა გახდება, ის უბრალოდ მიწაა — რბილი, ცოცხალი და
თიხის ჭურჭელი დიდხანს რომ გემსახუროთ, არსებობს გარკვეული წესები და რეკომენდაციები, რომლებიც უნდა გაითვალისწინოთ: ა) საკვების მომზადებისას და ბ) საკვების მომზადების შემდეგ ჭურჭლის გარეცხვისას და შენახვისას.
მაშ ასე:
პირველ რიგში, აქ ოთხი მთავარი წესი უნდა დაიმახსოვროთ:
ახლა კი უფრო ვრცლად:

თიხის ჭურჭელი ზოგ შემთხვევაში განსაკუთრებულ მოვლას მოითხოვს, ზოგჯერ – პირიქით, მისი გამოყენება, გარეცხვა და შენახვა მარტივია. ალბათ ნათელია, რომ მოვლის სიმარტივე დამოკიდებულია დამზადების ტექნოლოგიაზე.
მოჭიქული თიხის ჭურჭელი არ მოითხოვს განსაკუთრებულ ზრუნვას.
მოჭიქული თიხის ქვაბები ბევრ მოსწონს ლამაზი ვიზუალისა და მაღალი გამძლეობის გამო. თუმცა ერთი რამ წინასწარ უნდა იცოდეთ: ორთქლზე მომზადებული კერძის ეფექტსა და თიხის არომატს ნუ დაელოდებით – ემალის ზედაპირი ბლოკავს თიხის ფორებს და მათში წყალი ვერ ხვდება.
ჯანმრთელობას და ბედნიერ შენაძენს გისურვებთ!

არის რაღაც ძალიან უბრალო და ამავე დროს განსაკუთრებული, როცა თიხას ეხები. სანამ იგი ქვევრი, დოქი ან ფიალა გახდება, ის უბრალოდ მიწაა — რბილი, ცოცხალი და

მოკლე დოკუმენტური ფილმი „თიხით მოუბარი“, რუსლან ღონღაძის ავტორობით, 1986 წელსაა გადაღებული. ფილმი ქართლური მეთუნეობისა და ადგილობრივი, გამორჩეული ოსტატობის მქონე მეთუნეების შესახებ მოგვითხრობს. სხვა კუთხეებისგან განსხვავებით,

ქართული ტრადიციული ქვევრი ღვინის უნიკალური და უძველესი ჭურჭელია. არქეოლოგიური გათხრებისას თიხის კულტურა საქართველოს თითქმის ყველა რეგიონშია აღმოჩენილი. პირველი თიხის ნაკეთობები ძველი წელთაღრიცხვის VIII ათასწლეულს მიეკუთვნება